Ikusi dugunez, film labur honek bere aitarekiko miresmen handia duen neska baten istorio tragikoa eta tristea kontatzen digu. Ume zen garaian, bere aita txapula batean urruntzen ikusi zuen laku ertzean, segituan itzuliko zelakoan. Baina denbora aurrera joan ahala, ez zen itzultzen. Orduak, egunak, urteak pasa zituen hau itzuliko zelakoan. Ez zuen itxaropena galtzen eta bertara jotzen zuen aita berriro ikusiko zuelakoan.
Era honetan, ezer berezirik ez duen lekuak garrantzi izugarria hartzen du pertsonaiarentzat. Bertan egoteak sentsazio, sentipen eta oroitzapenak sortzen dizkio.
Hori bera oso ohikoa da gizabanako bakoitzaren esperientzian, esanahi bereziak hartzen dituzten lekuak baititugu bakoitzak: oroipen alaiek sortutako konnotazio positibotik, gertaera tragiko edo tristeen negatiboraino; gune batek sorrarazten digun lasaitasun edo bake sentsaziotik, paniko edo ezegontasuna sorrarazten digutenetaraino. Beraz, esanguratsua ez den ezer izan harren, berezia iruditzen zaigu toki hori.
Era berean, esperientzia pertsonalak sorturiko sentipenez gain, badira orokorrean sentsazio zehatz bat sortuarazten duten lekuak. Sentsazio hauek lekua diseinatutako pertsonak bilatzen du inposatzean. Horren saiakera da beraz, objetiboagoa da, esperientziak sortutakoaren subjetibotasunaren aurrean.
Azken sentsazio hauek dira arkitektu batek bere proiektuetan bilatu beharrekoak, kontrola ditzakeen bakarrak direlako. Gizabanako bakoitzari sortuko dion sentipen pertsonala kontrolaezina delarik, bizitzak emango baitio horri esanahia.
